دوست دارم اکسیژن من

دوست داشتن مانند دندان است!
دوست داشتن عضوی از بدن است. درست است که همه فوری به فکر «قلب» می افتند ولی من می گویم که دوست داشتن، «دندان» آدم است! دندان جلویی که هنگام لبخند برق می زند. حالا تصور کنید روزی را که دوست داشتن آدم درد میکند! آرام و قرار را از آدم می گیرد! غذا از گلویت پایین نمی رود. شب ها را تا صبح به گریه می نشینی. آن قدر مقاومت می کنی تا یک روز می بینی راهی نداری جز این که دندان «دوست داشتن» ات را بکشی و بیندازی دور! حالا دندان دوست داشتن را که کشیده باشی، حالت خوب است، راحت میخوابی، راحت غذا میخوری و شب ها دیگر گریه ات نمی گیرد ولی همیشه جای خالی اش هست! حتی وقتی از ته دل می خندی
برچسبها: سمیرا سرگذشت ما دو عاشق...